Καταδίκη της μνήμης

DAMNATIO MEMORIAE

     (Καταδίκη της μνήμης)

Διώχνω το πρόσωπό σου

                απ' τη μνήμη μου

Καταδικάζω τ' όνομά σου

                            στη λήθη.

Με κοπίδι σκληρό καταστρέφω

τα φιλιά σου

που σμίλεψα κάποτε

σε πηγές ξεχασμένες!

                               21-12-2015

-----------------

Στην αρχαία Ρώμη, όταν καταδικάζονταν κάποιος για εσχάτη προδοσία,

μέρος της ποινής του ήταν η καταστροφή του ονόματος και του προσώπου του

από τα ανάγλυφα.

ΕΝΔΥΜΙΩΝ

ΕΝΔΥΜΙΩΝ

Συνήθισα το χρώμα των ματιών της.

Κοιμόμουνα, μα έβλεπα τη λάμψη της

στον ύπνο τον αγέραστο.

Κι αυτός ο ύπνος,

                μου στερεί το θάνατο!

                                 10-11-2015

---

                                                 Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

                                           Τώρα που έμαθα τη σύναξη των άστρων[1]

                                                      δεν μου απόμεινε κανείς

                                                             να του τη δείξω!

---

[1] άστρων κάτοιδα νυκτέρων ομήγυριν…

Αισχύλος, Αγαμέμνων, 4.

ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ*

Ήρθε η σειρά του Εκκλησιαστή

κι αυτός που έλειπε σε άγνωστο νησί

επέστρεψε, για να πορευτεί ξανά

σε μάταιο κύκλο.

Όλα έχουν γίνει ξανά:

Εκείνο το σούρουπο στη Συκιά

και τ' ανεμόβροχο στη Βάναρη

θα επαναλαμβάνονται στο μέλλον*.

Ακόμα κι ο θεός του Αβραάμ

δεν θα μπορέσει ν΄ απαλείψει

ένα χάδι…

                  20-9-2015

---------------------

*Εκκλησιαστής 1,6

*Εκκλ. 1,9 καί ουκ έστι παν πρόσφατον υπό τον ήλιον…

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Ένα κανάλι μας χωρίζει τις ψυχές

τόνοι νερού γαλαζωπού κι αρμύρα

κι αχούν στ' αυτιά μου της αγάπης οι φωνές

που άκουγες μια νύχτα εν Κερκύρα…

ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Ούτε η οικειότητα του μετώπου σου,

καθαρού σαν γιορτή

ούτε η χάρη του κορμιού σου,

ακόμα μυστηριώδους και διστακτικού

ακόμα κοριτσίστικου,

μήτε όσα δέχομαι απ΄τη ζωή σου, λόγια ή σιωπές

τίποτα πιο αινιγματικό δε θα μπορέσεις να μου δώσεις

πέρ' απ΄ το να κοιτάζω τον ύπνο σου

τυλιγμένο στην αγρύπνια των χεριών μου.

Παρθένα για μια ακόμα φορά σαν από θαύμα

από την αθωωτική αγνότητα του ύπνου,

αμέριμνη, λαμποκοπώντας σα μια χαρούμενη στιγμή

που μας φέρνει η μνήμη,

θα μου δώσεις αυτό τ΄ ακρογιάλι της ζωής σου

που ούτε εσύ ακόμα δεν ξέρεις.

Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου

να ξεχωρίσω αυτή την απόμακρη ακτή του εαυτού σου

κι ίσως σε δω πρώτη φορά

όπως ο θεός πρέπει να σε βλέπει

με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου

δίχως τον έρωτα

χωρίς εμένα.

Χ.Λ.Μπόρχες

ΑΠΛΟΧΕΡΑ

Ξόδεψες τόση σιωπή

για μια φωνή

με στο σκοτάδι!

                17 VI 2015

Τέλος Άγρας

Μονάχος μου ― κι οι γλάστρες στα πεζούλια απάνω
κι η στενή τούτη η πλάση, αντίκρυ μου, η χλωμή,
―μια να την κατοικώ και μια να τηνέ χάνω,
να χάνομαι απ’ αγάπη κι από γιασεμί...