"...Σε άλλη ομορφιά φριχτή και δίχως έλεος

θα 'σαι για πάντα, έξω από μένα

ωραία..."

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ

                

Ο ΑΧΕΡΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΤΙΜΗΣ

Πάντα νυχτώνομαι ανάμεσα Φιλιάτες και Παραμυθιά 

που με βρίσκει η δύση όπως άλλοι ανοίγουν εκκλησιές 
να βγάλουν από τα κόκκαλά τους την αμαρτία

Είναι που με παίρνει από πίσω ένα κουκάλογο 
είμαι ο λαδάς μού λέει όλη την ώρα 
είμαι το αίμα του από το κοκκινόχωμα

ύστερα κλαίει όπως σε τρισάγιο

κι ούτε που βγαίνει ως σήμερα από το κατώι μου 
κι ας πέρασε μισός αιώνας φονικού 
κάτω από τις δυο φτερούγες του δεξιά κι αριστερά

και στη μέση ο Αχέροντας με το πένθος του μισοτιμής

Θανάσης Τζούλης, Και γάμον Έβρου του ποταμού

Κάλεσμα

"...μοῦνον ἐμοὶ ἕνα λύχνον ἀπ᾽ ἠλιβάτου σέο πύργου

ἐκ περάτης ἀνάφαινε κατὰ κνέφας, ὄφρα νοήσας

ἔσσομαι ὁλκὰς Ἔρωτος ἔχων σέθεν ἀστέρα λύχνον..."

Μόνο ένα λύχνο βάλε για μένα να φωτίζει

άπ΄ τόν ψηλό σου πύργο απέναντι το δειλινό,

νά γίνω, άφού τον δω,
πλοίο που φέρνει τόν ‘Ερωτα,

το λύχνο σου έχοντας γι αστέρι... 

Μουσαίος, Τα καθ΄Ηρώ και Λέανδρον στ. 210-212.

Άχαρο το έργο της μετάφρασης. Πως να αλλάξεις τον "ηλίβατον πύργον" (ψηλός, απόκρημνος, δύσβατος), το "κατά κνέφας" (ας θυμηθούμε εδώ το "ιερόν κνέφας"- βαθύ σκοτάδι, του Ομήρου), το "έσσομαι ολκάς Έρωτος" ακόμα και το "έχω σέθεν" ("τι δ' άνευ σέθεν" του Αισχύλου);

Ο Μουσαίος, στο κατώφλι μιας νέας εποχής, εμπνέεται από την αρχαιότητα.

Μόνο ένας Ποιητής, μπορεί να μεταφράσει ή να εμπνευστεί:

Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου...

Ελένη

"...Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια της θάλασσας,
στα σαγόνια της γης. Τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα, για μια νεφέλη,
μιας πεταλούδας τίναγμα, το πούπουλο ενός κύκνου,
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη..."
Γ.Σ.

Στις αρχαίες πέτρες

φαίνονται ακόμη

οι δαχτυλιές του θεού!

Παραλλαγή

Η ξαστεριά, σκληρή στον ουρανό

Κι ο θάνατος κοιμάται στ' αρμυρίκια...

"...Θέα σημαίνει ιδεατή κατοχή..."

Η. Πετρόπουλος, Σώμα, σ.9.

"Δε σταματά ο θάνατος δε σταματά ο έρωτας..."

Ε.Πανταζής, Βέλος στο χώμα.

2014

.

.

Η πείνα της αφής.

Όλο το βράδυ τα χέρια του ταξιδεύαν στο σώμα της.

Τα δάχτυλά του τριγύριζαν,  πεινασμένα  σκυλιά,

σε γνώριμους δρόμους.

Το πρωί, όταν ξύπνησαν,

στο κρεβάτι και γύρω στο πάτωμα

γουργουρίζαν μικρές πεταλούδες...

                                        Τριτη 2 απριλη 2013

ΕΡΜΗΣ Μια μορφή εκδίκησης

"...Πίσω από τ' ασφοδίλια ένας πέτασος κι αντιληφθήκαμε αμέ-
σως απ' το θρόισμα του αυλού το αιφνίδιο πέρασμά σου ω
 ηγήτορ ονείρων κερδώε υπνοδότη και δολοφραδή δώσε μιά 
εξήγηση στα πάθη μας ερμήνευσε τα όνειρά μας στείλε μας 
ένα κάποιο μήνυμα"

Κλείτος Κύρου, εν όλω.

Κλείτος Κύρου

Γ. Μίχος

"...Η γνώση είναι μορφή πένθους..."

Γ. Μίχος

Κλείτος Κύρου

Απόψε βασανίστηκαν και πάλι οι αρχαίες μνήμες
Απόψε εξαντλήθηκαν οι τελευταίες αναμονές

Η νύχτα καταθλιπτικά γέρνει επάνω στις ψυχές μας
Ζητούμε λίγη ζεστασιά σε σκορπισμένες στάχτες

Χάσαμε καθρεφτίσματα σε λαμπερά φευγάτα μάτια
Ψάχνουμε είδωλα νεκρά σε λίμνες που έχουν στερέψει

Όλα μας άφησαν γοργά –τα πεύκα οι αμμουδιές
Του ανέμου τα σφυρίγματα τα χάδια οι επάλξεις…

Τάσος Γαλάτης

ΤΟ ΓΟΥΡΓΟΥΡΗΤΟ

Ακόμη κι όταν συγκατανεύεις στις θωπείες μου
δεν κάνεις λιγότερο ανοίκειο το απροσπέλαστο’
είσαι μια λόχμη παντοτινά νυχτερινή και αδιαπέραστη
που δεν αυλάκωσαν ποτέ οι άνεμοι της ιστορίας
κι όσο βυθίζεσαι μ’ ατέλειωτα γουργουρητά στην

αγκαλιά μου
τόσο πιο σκοτεινό κι ανεξιχνίαστο
προβάλλει το ακατανόητο,
σαν τα σουβλερά σου δόντια και τα νύχια
που δήθεν ανεξίκακα στα παίγνια μας
μαγκώνουν τις παλάμες μου.

Συνέχισε, συνέχισε το αέναο γουργουρητό
τις γνώρισα τις χαρακιές της μοίρας
τα δόντια και τα νύχια της'
είδα τα μάτια της μέσα στα μάτια σου
κι ένιωσα το ακατανόητο να πάλλεται ολοζώντανο
σαν την κοιλιά σου μες στα χάδια μου.

Τάσος Γαλάτης