"...εύδεις, αυτάρ εμείο λελασμένη..."

                   Όμηρος, Ιλιάδα, Ψ΄69

(κοιμάσαι και με λησμονάς...)

...Γι' αυτό στα δύσκολα
πάλι, κατά θάνατο μεριά
κατά της αγάπης το πλευρό θα γύρω
ικετεύοντας μια στάλα ήττας...

Γ. Ζαρκάδης, Ο λύκος και άλλα αντισώματα.

Ντομπράτι

Ο άνεμος πια κόπασε για σένα

κι η καταιγίδα που προσμέναμε

δεν ήρθε στο Ντομπράτι...

Τα σύννεφα απόμειναν μετέωρα, 

τα χόρτα με μια κλίση σιωπής 

αγριεμένης.

Αισθήματα και μνήμες
στα χαλάσματα
Σαν ψάρια τ' ουρανού
πάνω στο χώμα!

Στ' αλώνι του χαμού

Μιά τελευταία προσπάθεια,

απόμεινε σαν αλώνι ξεχασμένο

στα μέρη της Θεόστρουγκας.

Γύρισε το κεφάλι σου
στον άνεμο.
Στείλε το βλέμμα σου
στην καταιγίδα.

Η σιωπή κι ο θάνατος
μας συντροφεύουν...

  "...Σε άλλη ομορφιά φριχτή και δίχως έλεος

θα 'σαι για πάντα, έξω από μένα

ωραία..."

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ

                

Ο ΑΧΕΡΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΤΙΜΗΣ

Πάντα νυχτώνομαι ανάμεσα Φιλιάτες και Παραμυθιά 

που με βρίσκει η δύση όπως άλλοι ανοίγουν εκκλησιές 
να βγάλουν από τα κόκκαλά τους την αμαρτία

Είναι που με παίρνει από πίσω ένα κουκάλογο 
είμαι ο λαδάς μού λέει όλη την ώρα 
είμαι το αίμα του από το κοκκινόχωμα

ύστερα κλαίει όπως σε τρισάγιο

κι ούτε που βγαίνει ως σήμερα από το κατώι μου 
κι ας πέρασε μισός αιώνας φονικού 
κάτω από τις δυο φτερούγες του δεξιά κι αριστερά

και στη μέση ο Αχέροντας με το πένθος του μισοτιμής

Θανάσης Τζούλης, Και γάμον Έβρου του ποταμού

Κάλεσμα

"...μοῦνον ἐμοὶ ἕνα λύχνον ἀπ᾽ ἠλιβάτου σέο πύργου

ἐκ περάτης ἀνάφαινε κατὰ κνέφας, ὄφρα νοήσας

ἔσσομαι ὁλκὰς Ἔρωτος ἔχων σέθεν ἀστέρα λύχνον..."

Μόνο ένα λύχνο βάλε για μένα να φωτίζει

άπ΄ τόν ψηλό σου πύργο απέναντι το δειλινό,

νά γίνω, άφού τον δω,
πλοίο που φέρνει τόν ‘Ερωτα,

το λύχνο σου έχοντας γι αστέρι... 

Μουσαίος, Τα καθ΄Ηρώ και Λέανδρον στ. 210-212.

Άχαρο το έργο της μετάφρασης. Πως να αλλάξεις τον "ηλίβατον πύργον" (ψηλός, απόκρημνος, δύσβατος), το "κατά κνέφας" (ας θυμηθούμε εδώ το "ιερόν κνέφας"- βαθύ σκοτάδι, του Ομήρου), το "έσσομαι ολκάς Έρωτος" ακόμα και το "έχω σέθεν" ("τι δ' άνευ σέθεν" του Αισχύλου);

Ο Μουσαίος, στο κατώφλι μιας νέας εποχής, εμπνέεται από την αρχαιότητα.

Μόνο ένας Ποιητής, μπορεί να μεταφράσει ή να εμπνευστεί:

Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου...

Ελένη

"...Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια της θάλασσας,
στα σαγόνια της γης. Τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα, για μια νεφέλη,
μιας πεταλούδας τίναγμα, το πούπουλο ενός κύκνου,
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη..."
Γ.Σ.

Στις αρχαίες πέτρες

φαίνονται ακόμη

οι δαχτυλιές του θεού!

Παραλλαγή

Η ξαστεριά, σκληρή στον ουρανό

Κι ο θάνατος κοιμάται στ' αρμυρίκια...

"...Θέα σημαίνει ιδεατή κατοχή..."

Η. Πετρόπουλος, Σώμα, σ.9.

"Δε σταματά ο θάνατος δε σταματά ο έρωτας..."

Ε.Πανταζής, Βέλος στο χώμα.

2014

.

.

Η πείνα της αφής.

Όλο το βράδυ τα χέρια του ταξιδεύαν στο σώμα της.

Τα δάχτυλά του τριγύριζαν,  πεινασμένα  σκυλιά,

σε γνώριμους δρόμους.

Το πρωί, όταν ξύπνησαν,

στο κρεβάτι και γύρω στο πάτωμα

γουργουρίζαν μικρές πεταλούδες...

                                        Τριτη 2 απριλη 2013

ΕΡΜΗΣ Μια μορφή εκδίκησης

"...Πίσω από τ' ασφοδίλια ένας πέτασος κι αντιληφθήκαμε αμέ-
σως απ' το θρόισμα του αυλού το αιφνίδιο πέρασμά σου ω
 ηγήτορ ονείρων κερδώε υπνοδότη και δολοφραδή δώσε μιά 
εξήγηση στα πάθη μας ερμήνευσε τα όνειρά μας στείλε μας 
ένα κάποιο μήνυμα"

Κλείτος Κύρου, εν όλω.